Het geheim van De Beukenhorst

„Ik verzeker u, dat u in mij een hoogst ernstig toehoorder hebt/’ zei dokter Nieuwenhuis glimlachend.

„Dan zal ik mijn aarzeling maar op zij zetten,” antwoordde Hans, eveneens met een glimlach, die echter verdween, toen hij vervolgde: „Baron Waelenburgh heeft een zoon gehad, die jaren geleden op de verkeerde weg is geraakt, zoals men dat noemt. Hij is naar Amerika vertrokken en zijn vader heeft hem dood verklaard. Er mocht in de familie nooit meer over hem gesproken worden. Nu zou ik onmogelijk kunnen zeggen, welke overeenkomst er tussen mijn verdwenen tante en die zoon van de baron bestaat, behalve dat ze allebei in Amerika hebben gewoond. U ziet dus, dat de zaak wel erg vaag en ongerijmd is, maar toch heb ik even gedacht, dat freule Waelenburgh mij met haar broer in verband bracht.”

Dokter Nieuwenhuis kuchte en speelde weer met zijn zegelring.

„U treft het,” zei hij, „want uw combinatie komt mij niet zo heel ongerijmd voor. De kwestie is namelijk, dat juffrouw Waelenburgh tijdens een van haar aanvallen iets heeft gezegd over een broer van haar. Zelf heb ik het niet gehoord, maar de zuster, die haar verpleegt, heeft het mij verteld. Wat er met die broer aan de hand was, heeft de zuster niet begrepen, maar aangezien ze de uitlatingen van de patiënten zoveel mogelijk noteert, heeft ze ook dit opgeschreven. Juffrouw Waelenburgh moet letterlijk gezegd hebben: ,Het is allemaal de schuld van mijn broer.' ” Hans bloosde van opwinding. Was er dan toch iets waar van zijn ogenschijnlijk zotte veronderstelling? Hij vroeg: „En hebt u er met freule Waelenburgh over gesproken?” „Ja, ik heb er een keer op gezinspeeld, toen ze in een

211