Het geheim van De Beukenhorst

„De patiënte is weinig spraakzaam, maar het is wel duidelijk, dat haar toestand iets met u te maken heeft. Het zou de behandeling waarschijnlijk ten goede komen, als u mij wilde vertellen, welke verhouding er tussen u en haar bestaat.”

„Dat is heel gauw gezegd,” antwoordde Hans. „Er bestaat tussen haar en mij geen enkele verhouding, van welke aard ook. Ik vermoed, dat u al met meneer Waelenburgh hebt gesproken en hij zal u zeker hetzelfde hebben gezegd.”

De dokter schoof de zegelring aan zijn linker ringvinger heen en weer, een gebaar, dat hij bij tussenpozen zou herhalen.

„Meneer Waelenburgh heeft me iets méér verteld,” verklaarde de arts. „Hij zei, dat zijn dochter verliefd op u was geweest.”

„Dat is wel mogelijk, maar daarvan was ik niet op de hoogte. Ik heb de freule eens op de markt in het stadje Steenhoven gezien en haar daarna eenmaal bij de burgemeester van Eelstwoude thuis ontmoet, waar ik een paar woorden met haar heb gewisseld. Dat is het enige contact, dat er ooit tussen ons heeft bestaan, indien u het contact wilt noemen.”

„Dus u hebt er absoluut geen idee van, wat de oorzaak kan zijn van de ommekeer in haar gevoelens en van haar geestelijke inzinking?”

Hans, die met het gezicht naar het licht zat, had de indruk, dat de dokter hem doordringend aankeek. Hij legde zijn handen vast op de leuningen van zijn stoel.

„Dat zou ik niet willen zeggen,” sprak hij. „Toen ik hoorde, dat de freule mij in haar geval betrok, ben ik me natuurlijk gaan afvragen, wat daarvan de reden kon zijn.

209