Het geheim van De Beukenhorst

kant te benaderen, een zo groot mogelijk begrip te tonen voor de figuren, die verwikkeld waren in wat men wel een drama mocht noemen.

Hij keek naar buiten. Eelstwoude lag al tientallen kilometers achter hem. De wagen reed tussen weilanden door, die op deze zonnige, maar niet wolkeloze dag als zeeën van licht en schaduw waren. Koeien hielden de kop grazend gebogen, hier en daar stond een paard onbeweeglijk in het licht, als in een eindeloos gepeins verzonken.

Een halfuur later reed de auto het voorterrein op van het rusthuis „Hippocrates”, een grote, witte villa, die achter bomen verscholen lag. Het was niet ver van hier naar de kust, iets van de frisse zeelucht scheen in de atmosfeer bespeurbaar. De gewaarwording duurde slechts één ogenblik, want binnen, in de hoge, heldere gang, heerste de ietwat beklemmende rust van een gebouw, dat voor zieken, en dan speciaal vermogende zieken, bestemd is.

Een verpleegster bracht hem naar een kleine wachtkamer, waar zich geen mens bevond. Hij maakte de gebaren, die ieder in een verlaten wachtkamer maakt: en passant bladeren in de oude tijdschriften op de tafel, naar de stoelen en de muren kijken, en ten slotte gaan zitten. Misschien kwam het door de onbewuste afweer van het gezonde leven tegenover het zieke, dat hij zich in dit huis rustiger voelde dan hij sinds dagen was geweest, alsof hij juist nu sterker dan ooit moest zijn.

Na een minuut of tien kwam dezelfde verpleegster hem uit de wachtkamer verlossen. Ze ging hem voor, de gang door en de trap op. Boven stond een heer van middelbare leeftijd te wachten tot de trap vrij zou zijn. Waarschijnlijk was het een patiënt, ofschoon Hans hem dit niet kon aan

207