Het geheim van De Beukenhorst

bleek te staan, dat hij zelfs van diens auto gebruik mocht maken.

De passagiersruimte van de rode wagen bevatte, behalve de achterbank, twee klapstoeltjes, die nu waren opgevouwen. De chauffeur zat voor een glazen tussenschot. Deze was niet de kaalhoofdige huisknecht, maar, naar Hans geloofde, een tuinman, die hij bij een van zijn bezoeken op het landgoed aan het werk had gezien.

De zoemende auto, die alle gelegenheid bood om de benen te strekken, was een uitstekende verblijfplaats om er te mijmeren. Hans speelde met de lus, die naast het portier hing. Deze auto schonk de inzittende een gevoel van macht, maar ook van eenzaamheid. Waren macht en eenzaamheid niet onverbrekelijk met elkaar verbonden? De baron was een machtig man, maar een eenzamer mens kon Hans zich niet voorstellen. Hij leefde volgens de tradities van zijn stand, en de trouw aan deze tradities was als ’t ware een kooi, die hem zijn leven lang had belet, werkelijk met mensen in contact te komen, behoudens misschien met standgenoten, die evenzeer buiten de normale wereld leefden. Nu, op zijn oude dag en na vele beproevingen, leek de baron iets toegeeflijker geworden, maar het was te laat. Hij kon zich niet losmaken van het verleden en het enige gevolg van zijn zwakte was, dat zijn eenzaamheid nog dieper werd. Wat hij vroeger trots en zelfbewust moest hebben gedragen, werd nu een bron van lijden voor hem.

Ja, zo moest het ongeveer zijn. Deze overpeinzingen konden Hans straks, bij de gesprekken, die hij te voeren had, van nut wezen. Aangezien hij niet persoonlijk bij de kwestie betrokken was, diende hij haar van de menselijke

206