Het geheim van De Beukenhorst

met de heer Bartels. Daarbij aansluitend zou hij met de patiënte zelf kunnen praten, indien haar toestand dat veroorlooft.”

Dit was nu wel niet letterlijk hetzelfde als wat de baron had gezegd, maar het kwam er in elk geval op neer, dat Hans' medewerking gewenst was.

„Goed, meneer Waelenburgh,” zei hij opstaande, „dan wacht ik op nader bericht van u of van de dokter.”

De baron drukte hem de hand:

„Ik dank u, meneer Bartels.”

Hans haalde verlicht adem, toen de huisknecht de voordeur achter hem sloot. Maar voor opluchting bestond nauwelijks reden, want het einde van de zaak was nog niet in zicht.

Voor het eerst in hun nog maar kortstondige omgang dreigde er een verwijdering tussen Hans en Marie. Het was al vrij laat in de avond na zijn bezoek aan baron Waelenburgh. De magen der gasten waren gevuld, de vaat was gedaan, de keuken schoongepoetst. Toen kwam eindelijk het moment, waarop Marie haar werkschort kon afdoen, naar haar kamer gaan en zich weer omtoveren tot een presentabele jonge vrouw.

Hans, die kort voor het avondeten was teruggekomen, had nog geen gelegenheid gehad, haar iets van het gesprek te vertellen. Er was ook geen haast bij. Hij vond het wel zo goed, op deze koele avond in zijn eigen kamer te zitten, in de rookstoel, die door Poolmans gunst aan het gewone meubilair was toegevoegd. Er lag een boek naast hem op de armleuning en hij had er ook wel wat in gelezen, maar niet lang. Er klonken stemmen en voetstappen, in huis en

200