Het geheim van De Beukenhorst

„Ik ben niet op het toneel verschenen,” verweerde zich Hans. „Meneer Van der Pek heeft mij aangezocht en ik heb me hoegenaamd niet opgedrongen voor die functie.” „Ik heb niets kwaads bedoeld,” sprak de baron weer en tegelijkertijd begreep Hans, dat hij in zijn verweer te ver was gegaan, door over een onschuldige uitdrukking te vallen, vooral daar hij een oude man voor zich had, die zichtbaar leed.

Hans herstelde zijn fout:

„Ik heb natuurlijk geen moment geloofd, dat u iets kwaads bedoelde. Maar u zult het toch wel met mij eens zijn, dat het er op zijn minst de schijn van heeft, alsof uw dochter door mijn toedoen ziek is geworden. En dat terwijl ik haar nauwelijks ken en niet meer dan enige tientallen woorden met haar heb gewisseld.”

De baron kon zijn nerveus gebaar ditmaal niet beheersen. „U bent dus niet bereid, mij deze dienst te bewijzen?” „Als het de genezing van uw dochter kan bevorderen, ben ik er zeker toe bereid. Maar onder twee voorwaarden. Ten eerste, dat de dokter er niet alleen geen bezwaar tegen maakt, maar het gewenst acht. Ten tweede, dat ik nooit meer iets te horen krijg over de betrekking, die mij hier was aangeboden.”

„Dat laatste spijt mij, maar ik kan het volkomen begrijpen,” antwoordde de baron. „En wat uw eerste voorwaarde betreft, zal ik u een passage uit de brief van dokter Nieuwenhuis voorlezen.”

Waelenburgh haalde zijn portefeuille te voorschijn en nam er een brief uit. Nadat hij zijn bril had opgezet las hij: „Als conclusie uit het bovenstaande zou ik u willen vragen, of het niet mogelijk is, dat ik eens een onderhoud heb

199