Het geheim van De Beukenhorst

te profiteren,” antwoordde Marie. „Pas maar op!”

Haar raad was overbodig, want Hans was vastbesloten op zijn tellen te passen. Indien er iets te profiteren viel, dan wilde hij zelf de gelukkige zijn. Maar iedere gedachte aan het behalen van voordeel viel van hem af, toen hij eenmaal tegenover de baron zat.

Hij was weer op de fiets gegaan en ze bevonden zich weer in dezelfde tuinkamer. Maar nu was er geen avondschemering, die de vormen verzachtte. Er heerste een schel daglicht, dat de vermoeidheid in gelaat en houding van de baron onbarmhartig accentueerde. Of was hij nu inderdaad vermoeider en ouder dan bij hun eerste gesprek? Er kwam deze keer geen thee aan te pas, wel weer de afgemeten, kaalhoofdige huisknecht, als een levende marionet. In plaats van de ruisende stilte van de nacht hoorde men een verwijderd, hardnekkig geklop, alsof ergens in het grote huis timmerwerk werd verricht.

„Ik hoef u waarschijnlijk niet te zeggen,” begon baron Waelenburgh, terwijl hij met de hand langs zijn gelaat streek, als wilde hij de plooien in zijn huid gladstrijken, „ik hoef u waarschijnlijk niet te zeggen, dat ik u niet weer zou hebben verzocht bij mij te komen, wanneer daarvoor niet een dringende noodzaak bestond.”

„Natuurlijk,” antwoordde Hans.

Hij begreep, dat zijn afwerende houding van de vorige maal indruk had gemaakt. Omdat dit het geval was en omdat de vermoeide houding van de baron hem niet ontging, werd hij innerlijk minder stug. Machtig en rijk of niet, deze man was in zekere zin hulpbehoevend en daartegenover paste geen hooghartigheid, al bleef voorzichtigheid geboden.

197