Het geheim van De Beukenhorst

hij om verschillende redenen nog niet opzoeken. Al had hij zijn titel behaald, hij zou het gevoel hebben, dat hij met lege handen bij haar kwam aanzetten, nu hij in Eelst-woude geen resultaat had geboekt en nog geen enkel plan voor zichzelf had ontworpen.

Deze gedachten werden echter op zij gedrongen, toen baron Waelenburgh in eigen persoon hem telefoneerde en, zich verontschuldigend voor de overlast, die hij Hans aandeed, deze verzocht, nog eens met hem te komen praten. Indien Hans daar prijs op stelde, zou hij hem graag met de auto laten afhalen. Hans stelde daar niet de minste prijs op. Als die rode auto, die alle dorpelingen kenden, hem hier kwam af halen, zou hij op slag het middelpunt worden van allerlei combinaties en speculaties. De mensen, altijd reeds praatziek, hadden bovendien speciale belangstelling voor hetgeen er op en rondom het kasteel gebeurde. Overigens voelde hij evenmin lust om te voet of met de fiets naar het kasteel te gaan. Hij had genoeg van die geschiedenis, ze ging hem niet aan, hij had er niets meer mee te maken.

Toch sloeg hij het verzoek van de baron niet af. Hij dacht pas aan de mogelijkheid van een weigering, toen het telefoongesprek al voorbij was. Alleen de auto had hij afge-wimpeld.

Marie werd bijna kwaad, toen hij haar van het gesprek vertelde. „Jij moet maar klaar staan voor die meneer,” zei ze. „Laat hij zijn zaken zelf beredderen!”

Hij poogde zich er met een grapje af te maken: „Vind je het dan niet interessant, dat zo'n machtig heer mijn hulp inroept?”

„Machtige heren verstaan de kunst, van alles en iedereen

196