Het geheim van De Beukenhorst

hier als stro-weduwnaar. Met deze man maakte Hans lange wandelingen en voerde hij even lange gesprekken. Burgers had een advocatenpraktijk in Den Haag en liet eens doorschemeren, dat hij er wel wat voor voelde, zich met een jonge collega te associëren. Hans begreep zelf niet goed, waarom hij op Burgers' toespeling niet inging. Was het doordat de ander niet met een regelrecht voorstel kwam? Daar stond dan tegenover, dat Burgers een bijzonder sympathiek mens was, iemand die veel gelezen en nagedacht en bovendien in de bezettingstijd verzetswerk gedaan had, ook al had dit hem niet, zoals Hans, in een concentratiekamp gebracht Als Hans eerlijk was, moest hij toegeven, dat zijn terughoudendheid een gevolg was van de omstandigheid, dat hij zich innerlijk nog niet geheel had losgemaakt van het vooruitzicht op de rentmeestersfunctie bij baron Waelenburgh. Hij had gemeend, dat het anders was, maar nu merkte hij, dat hij zich had vergist en hij schaamde zich daarvoor. Want af gezien van het feit, dat er van die betrekking geen sprake meer kon zijn, was het toch een heel wat aantrekkelijker perspectief, als eigen baas te kunnen optreden dan als de eerste bediende van een adellijk heer met opvattingen, die tot een langver-vlogen tijd behoorden. En om gelukkig te worden, hoefde hij niet in Eelstwoude te wonen; de enige voorwaarde daartoe was, dat hij Marie bij zich had en zij zou hem desnoods naar het eind van de wereld volgen, daarvan was hij zeker.

Toen hij eens terloops de naam van baron Waelenburgh noemde, zei Burgers:

„Met die familie heb ik ook nog te maken. Een poos geleden heb ik op mijn kantoor bezoek gehad van een zekere

193