Het geheim van De Beukenhorst

oude geval van zijn zoon? Dit gebeurde niet, maar wat hij zei, was merkwaardig genoeg om Hans een hevige schrik te bezorgen.

„Ik heb het gevoel,” sprak Waelenburgh, „dat Aletta verliefd op u is.”

Het was de eerste keer, dat hij niet zei „mijn dochter”, maar „Aletta”. Buiten was het inmiddels bijna donker geworden. De baron leunde zover achterover in zijn stoel, dat Hans zijn gezicht slechts vaag onderscheidde. Het was alsof die mededeling van ergens uit de ruimte was gekomen, een boodschap van het noodlot.

„Maar, meneer Waelenburgh, waarom denkt u dat?” vroeg Hans met een stem, die hij zo goed mogelijk in bedwang hield. „Het lijkt er toch veel meer op, dat de freule een af keer van mij heeft!”

„Tot op zekere hoogte, ja. Maar toen uw benoeming hier voor het eerst ter sprake kwam, stemde ze daar verwonderlijk vlot in toe en liet zich zelfs ontvallen, dat het haar voorkwam, dat er een nieuwe toekomst voor haar open-

^8ing”

„Die uitlating lijkt mij volkomen voor de hand te liggen,” verklaarde Hans, die zich in de verdediging gedrongen voelde. „De freule moet bedoeld hebben, dat zij door het komende aftreden van meneer Van der Pek meer armslag zou krijgen, ja, feitelijk het volledige beheer over de zaken.”

De baron schraapte zijn keel. „Het valt mij moeilijk om het te zeggen, maar... ze heeft ronduit verklaard, dat ze van u hield.”

Hans' hart stokte even, maar hij zette zijn verdediging onmiddellijk voort

187