Het geheim van De Beukenhorst

met mij weg, ofschoon ze nog maar kort bij de familie Dekkers op bezoek was. Toen we een eindje van het huis verwijderd waren, zei ze: ,U bent bij meneer Van der Pek geweest, nietwaar?' Haar toon en haar houding gaven me de indruk, dat ze nog meer wilde zeggen, maar ze is plotseling weggefietst.”

De huisknecht kwam binnen met een theeblad. Hij rolde een klein tafeltje op wieltjes tot onder de lamp en zette het blad neer.

„Misschien mag ik u weer vragen, uzelf te bedienen,” zei de baron, nadat de knecht was verdwenen.

Terwijl Hans zich voorover boog om suiker en melk in zijn kopje te doen, was zijn hoofd in het volle licht van de lamp. Hij had het gevoel, dat de baron zeer aandachtig naar hem keek, maar wellicht was dit gevoel louter een uitvloeisel van dat andere, reëlere gevoel: dat hij in een penibele, misschien wel onfrisse situatie was beland, dat hij verstrikt raakte in een gecompliceerd weefsel.

„Wat u mij zoëven van mijn dochter verteld hebt,” sprak Waelenburgh, „zou u niet verwonderd hebben, indien u haar gekend had. Ze is nu eenmaal wat onberekenbaar en grillig in haar optreden.”

Tot nu toe was het gesprek enigszins een herhaling van Hans laatste onderhoud met de rentmeester. Ook de baron wilde van hem een opheldering hebben, die hij met geen mogelijkheid kon geven, en Alettas uitlatingen en eigenschappen passeerden opnieuw de revue. Plotseling echter zei Waelenburgh: „Nu zou ik u graag mijn eigen kijk op de zaak willen geven.”

Hans ging onwillekeurig wat meer rechtop zitten, zijn hart begon sneller te kloppen. Zou de baron zinspelen op het

186