Het geheim van De Beukenhorst

„Ik hoop, dat ik niet te veel beslag leg op uw tijd,” vervolgde de ander, „te meer omdat de zaak eigenlijk mijn dochter betreft en niet u. U weet misschien, dat mijn dochter op 't ogenblik in tamelijk ernstige toestand verkeert?”

„Ja, dat heb ik gehoord.”

„Op zichzelf zou dat natuurlijk geen reden zijn om met u te praten, want mijn dochter en u kennen elkaar niet of nauwelijks. Maar ik heb de indruk gekregen, dat uw aanwezigheid of uw verschijning — ik weet niet hoe ik het moet noemen — zodanig op haar heeft gewerkt, dat ze van streek is geraakt. En aangezien ik, zoals u wel begrijpt, bijzonder graag zou willen, dat ze haar evenwicht terugvindt, is mijn vraag aan u, of u er misschien een idee van hebt, wat erachter steekt. Tegenover mij heeft ze zich niet willen uitlaten.”

Er kwamen verschillende gedachten in Hans op, ongerijmd, maar daarom niet minder benauwend. Misschien had Aletta s crisis toch iets met de verdwijning van tante Adri te maken. Of met de verdwijning van haar broer. Het benauwende was niet alleen, dat deze gedachten te ongerijmd waren om ze te uiten, maar dat, speciaal wat Alettas broer betrof, hij hier tegenover de vader zat van die ongelukkige, doodverklaarde jongen, wiens naam vergeten was en vergeten moest blijven.

Hans herstelde zich zo goed mogelijk en antwoordde:

„Ik zou werkelijk niet weten wat ik freule Aletta gedaan heb. Ik heb haar maar één keer en dan nog heel terloops gesproken, bij de familie Dekkers.”

Hij bedacht zich even en ging verder:

„Er was wel iets, dat mij vreemd aandeed. Ze ging tegelijk

185