Het geheim van De Beukenhorst

zowel het een als het ander. Want het was hier verrukkelijk en wat dat onderhoud aanging, voelde hij zich niet helemaal op zijn gemak.

Het huis lag te midden van een ruime, lichtglooiende grasvlakte, omringd door een brede watergordel. De blauwzwarte kleur van het water ging bijna ongemerkt over in die van het door de avond beschaduwde gras. Het lange, rechthoekige huis was wit gepleisterd. De vensters, waarvan vele met w^Titte jaloezieën waren bedekt, liepen tot de grond door. Een vrij brede stenen brug voerde recht naar de hoge, donkere voordeur. Voorbij de brug was het pad dik met grind bestrooid. Hans had wel willen zweven, zozeer hinderde hem in deze stilte het luide knerpen onder zijn voeten en onder de wielen van zijn fiets.

De atmosfeer, die hier hing, was niet in staat, zijn gevoel van onbehagen te verdrijven. Toch zette hij uiterlijk rustig zijn fiets tegen een grote bloembak, die naast de deur was geplaatst, en trok aan de koperen bel, die de vorm had van een vuist. Er volgde een helder, langdurig geklingel, alsof een kabbeling van geluiden zich voortspoedde door het huis. Het duurde niet lang of de deur werd geopend door een huisknecht, een bejaard man met een kaal hoofd. „Meneer verwacht mij. Mijn naam is Bartels.”

De knecht bracht hem door een vestibule naar een gang, waar hij een deur opende en Hans in een kleine kamer liet. De bezoeker ging in een pluchen fauteuil zitten, terwijl de huisknecht zich met klepperende schreden verwijderde. Nauwelijks was de deur dicht, of Hans stond op en liep naar de grote spiegel, die op de zwartmarmeren schoorsteenmantel steunde en een zwaarvergulde kroonlijst torste. Hij bekeek zich aandachtig, vond dat hij

183