Het geheim van De Beukenhorst

verdwenen tante zocht? Of — wist zij iets van de zaak af en wilde zij hem daarom niet meer zien?

Dat was nu wel heel aardig gecombineerd, maar het was je reinste onzin. Stel je voor: freule Aletta Waelenburgh heeft de hand in de verdwijning, vijftien jaar geleden, van tante Adriana! Nee, Marie had gelijk, hij moest ophouden met dat gepieker over de freule en alles wat met haar verband hield.

Maar tot zijn grote verwondering kreeg Hans weer een telefoontje van Van der Pek. Baron Waelenburgh wilde hem graag eens spreken. Nu, daar kon Hans geen bezwaar tegen maken. Hij was benieuwd wat de oude baron hem te zeggen had. Over die betrekking maakte hij zich evenwel geen enkele illusie meer. Hij had er ook geen zin meer in en keek dagelijks de kranten door, op zoek naar een advertentie, waarin een plaats werd aangeboden, die iets voor hem zou kunnen zijn. Aan solliciteren was hij echter nog niet toegekomen. Telkens was er weer iets, dat hem ervan weerhield. De ene keer lokte het vooruitzicht hem niet aan, naar de stad te verhuizen, waar de adverterende firma was gevestigd, de andere keer leken de eisen, die aan de gegadigde werden gesteld te hoog voor zijn capaciteiten, een derde keer was er weer iets anders, dat hem de krant onverrichter zake deed wegleggen. Bovendien vond hij het in Eelstwoude, ondanks de griezeligheden, die hij er had ontdekt, nog steeds zo heerlijk. Een beetje angstwekkend misschien, maar droeg dat niet tot de heerlijkheid bij, zoals een prikkelend kruid een spijs smakelijker maakt?

De rentmeester had hem verzocht, tegen acht uur in de avond te komen en rechtdoor langs de oprijlaan te gaan,

181