Het geheim van De Beukenhorst

uiterlijke chaos. Nog was hij niet geheel genezen, nog had hij soms het gevoel, dat het leven hem eisen stelde, die hij niet kon vervullen, maar telkens weer vond hij bijtijds het geloof in zichzelf terug, de wetenschap, dat hij in wezen gezond was. Was Aletta s crisistoestand ook een gevolg van zekere ervaringen in haar leven of van een aangeboren gebrek, de erfenis van een oud geslacht? Maar wat ging hem dat feitelijk aan? Wat had hij met freule Aletta Waelenburgh te maken? Ze was een medeschepsel, nu ja, en hij vond haar deerniswekkend. Hij had echter niet de minste behoefte, zich intensief met haar bezig te houden, misschien omdat hij zich daarvoor niet sterk genoeg voelde. Hans stond op. Van der Pek volgde zijn voorbeeld.

„Zo staan de zaken dus,” zei de rentmeester. „Ik heb u daarstraks al gezegd, dat u zich voorlopig niet veel van die betrekking hier hoeft voor te stellen, maar ik acht Aletta in staat, plotseling weer van mening over u te veranderen.” En dan verandert ze misschien twee dagen later wéér van mening, dacht Hans, maar hij zei niets en reikte de rentmeester de hand. Wat had hij te verwachten, als hij zich overleverde aan de genade van zo’n grillige, om niet te zeggen zenuwzieke vrouw?

„Blijft u nog bij Poolman?” vroeg Van der Pek, terwijl hij de deur naar de tuin voor Hans opende.

„Mijn plannen staan nog niet vast. Maar als ik vertrek, zal ik u mijn volgend adres laten weten.”

Hans meende dit beleefdheidshalve te moeten zeggen, ofschoon hij het nut van een dergelijke kennisgeving niet inzag. In een trieste stemming reed hij naar het pension terug. Niet het feit, dat de kans op de betrekking ver

177