Het geheim van De Beukenhorst

geen tijd meer om te gaan zoeken, 't Is zaterdag...”

„Ja, dat is me bekend. Maar wanneer zou je dan wel tijd hebben?”

„Wanneer?” zei de klerk op peinzende toon. Toen: „Dat gaat zo maar niet. Ik moet er eerst met de burgemeester over praten. Zou u me eens precies willen vertellen hoe die zaak in mekaar zit?”

„Misschien mag ik even voor het loket,” verzocht Hans tamelijk ongeduldig. Die meneer De Gaai behandelde hem zo’n beetje als de schooljongens, die hij vele tientallen jaren moest hebben gedrild.

„Natuurlijk,” zei De Gaai haastig, „gaat uw gang.”

En Hans vertelde de klerk wat deze moest weten om het stuk te kunnen opsporen. De man maakte enige aantekeningen, vroeg Hans adres en besloot: „U hoort er wel van.”

Daarmee was de bespreking afgelopen en daarmee was tegelijkertijd Hans’ verdere verblijf in deze plaats over-bodig geworden. Hij achtte zich verplicht, zijn metgezel een kopje koffie in het een of andere café aan te bieden, maar de oude heer bedankte daarvoor. Hij nodigde Hans daarentegen niet uit, nog even met hem mee naar huis te gaan. Daarom bedankte Hans hem voor zijn moeite, stapte op de fiets en aanvaardde de terugreis naar Eelstwoude.

169