Het geheim van De Beukenhorst

iets anders had opgebaggerd dan het deerniswekkende overschot van zijn tante.

„Zouden we het proces-verbaal nog kunnen krijgen?” vroeg De Gaai.

„Dan moet u bij m'n opvolger wezen. In het archief zal het wel te vinden zijn. Maar wat schiet u daarmee op? Er staat niks anders in dan wat ik u hier heb verteld, want ik heb het zelf geschreven.”

„Nou, ik dank u vriendelijk voor de inlichtingen,” zei Hans. „Goeiemorgen, meneer Wiersma.”

Toen ze de terugweg hadden ingeslagen, zei Hans tot De Gaai: „Ik zou toch graag dat proces-verbaal eens even inkijken.”

„Goed, dan gaan we naar 't gemeentehuis,” antwoordde zijn metgezel, alsof het een heel natuurlijke zaak was, dat hij met Hans meeging. „Jansen, de tegenwoordige veldwachter, heeft zo'n oud archiefstuk zeker niet onder zich. In 1937 hadden we hier nog gemeente-politie, nu is het rijkspolitie geworden.”

Het gemeentehuis bleek te zijn gevestigd in het perceel, waarvoor hij die ochtend de vrouw met de glazenspuit naar de weg had gevraagd. De Gaai klopte aan een loket in de smalle donkere gang. Een secretarieklerk schoof het raampje op.

„Morgen, Van Dam,” begon de oud-hoofdonderwijzer. „Ik heb hier een meneer bij me, meneer Bartels, die graag het proces-verbaal zou inzien betreffende het lijk van een vrouw, dat in 1937 bij het land van Kees Stolk is gevonden.”

„In 1937!” herhaalde de klerk met een zekere ontsteltenis. „Dat zal wel ergens op zolder liggen. Ik heb vanmorgen

168