Het geheim van De Beukenhorst

zijn tante hier ergens was vermoord. Maar dan zouden er op honderd-en-één plaatsen moorden moeten worden gepleegd, want de wereld telde zoveel verlaten streken. En waarom was hij dan volstrekt niet bang in deze eenzaamheid? Hij wist, dat hij hier zelfs *s nachts even rustig zou fietsen als nu, op klaarlichte dag.

Na enige kilometers, toen hij rechtsaf was geslagen, veranderde het landschap van karakter. De dorre heide ging over in bouwland, daarop volgden weiden, met hier en daar koeien en paarden. Aan beide kanten van de weg liep een sloot. Misschien was hier ergens de plaats, waar men het lijk van tante Adri, althans van een vrouw, had opgevist. Hij had nog eens bedacht, naar wie hij het eerst toe zou gaan, als hij in Fichtel was aangekomen. Naar de politie? Nee, beter eerst naar dat oud-schoolhoofd. Wonderlijk, het leek wel of hij in deze zaak alleen maar met oude mannen te maken kreeg. Nu ja, dat was niet zo verwonderlijk, de zaak zelf was ook oud. Wat zou Aletta tegen hem in het schild voeren? Het kon niet anders, of Aletta was oorzaak van het feit, dat Van der Pek hun afspraak had geannuleerd.

Zo peinzend reed hij eer hij het goed en wel merkte het dorpje Fichtel binnen. Een boerenkar bolderde hem uit tegenovergestelde richting voorbij. Op de blauwe stoep van wat een oud herenhuis moest zijn, speelden twee blonde kinderen. Vlak daarnaast hanteerde een vrouw een ouderwetse glazenspuit. Hans stapte af en vroeg haar naar de Kerkstraat.

„Bij wie mot je wezen?” vroeg ze, terwijl ze een paar haarpieken uit haar gezicht streek.

Hans voelde neiging te antwoorden, dat haar dat geen

163