Het geheim van De Beukenhorst

verder zou brengen. Zijn tante was vijftien jaar geleden verdwenen, deze brief sprak van een jaar of tien. Het verschil was niet gering. Maar zelfs al vergiste de heer De Gaai zich en had men de vondst vijftien jaar geleden gedaan, dan zou het nog moeilijk zijn, daardoor iets wijzer te worden. Wat was er na vijftien jaar nog van een lijk over? Zou men het opgraven? Hij wilde er niet aan denken. Bovendien had hij zijn tante nooit gekend en het ging toch niet aan, dat men zijn moeder liet overkomen. Hoe zou die het stoffelijk overschot moeten herkennen van een zuster, die zij misschien een halve eeuw geleden voor het laatst had gezien?

Hans luisterde nauwelijks naar het gepraat van kolonel Blinxma. Om daaraan te ontkomen, ontbeet hij zo snel mogelijk. Aanstonds kwamen de dames Roevers en Ter-steeg, dan zou hij nog meer wijsheden moeten aanhoren. Eer ze verschenen waren, liep hij al met Marie naar de schuur, waar haar fiets stond.

„Als Van der Pek opbelt, neem jij dan de boodschap aan?” vroeg Hans.

„Natuurlijk, maar waarom zou hij nu alweer opbellen? Heb toch een beetje geduld!”

Hij omhelsde haar. „Nou, dan ga ik maar!”

„Veel succes, hoor!”

Hij moest even wennen aan de vreemde fiets. Bovendien had hij de wind tegen. Het was een kille dag, een van die zomerdagen, waarmee het Hollandse klimaat zo scheutig is. Een paar honderd meter voorbij de kerk reed hij al door het open veld. Een vogel vloog hoog over. Verder geen levend wezen. Zodra hij onder de indruk kwam van de verlatenheid der streek, twijfelde hij er niet meer aan, dat

162