Het geheim van De Beukenhorst

tekende die uitnodiging, dat de zaak zich in de goede richting ontwikkelde. Ofschoon Hans het innerlijk met haar eens was, antwoordde hij toch, dat er nog geen aanleiding was tot juichen, er kon nog een spaak in het wiel komen. Hij had er zelf geen idee van, dat hij profetische woorden sprak. In de loop van de avond belde de rentmeester hem op en verzocht hem, morgenochtend nog niet te komen, aangezien de atmosfeer op het ogenblik niet gunstig was. Hans had het gevoel of zijn hart even stilstond.

„U bedoelt toch niet, dat de inlichtingen, die u over mij hebt gekregen, ongunstig zijn?” vroeg hij met haperende stem.

„O nee, geen sprake van. Maakt u zich maar niet ongerust, ik zal mijn uiterste best voor u doen.”

Dat wilde Hans graag geloven, maar het was met een gevoel van diepe verslagenheid, dat hij de hoorn aan de haak van het toestel hing. Van der Pek’s toon was van dien aard geweest, dat verdere vragen ongewenst waren. Hans had zelfs geen lust om zich af te vragen, wat er aan de hand kon wezen. Wat had het voor zin, veronderstellingen te maken, die louter slagen in de lucht waren? Hij liep de tuin in, waar hij met Marie had gezeten, toen hij aan de telefoon werd geroepen.

„Ik geloof, dat het mis is,” zei hij somber, en hij vertelde haar van het telefoongesprek.

„Zelfs al zou het mis zijn, dan hoef je nog niet zo'n treurig gezicht te zetten,” antwoordde zij opgewekt. „De hele wereld ligt voor je open. En we hebben elkaar immers.”

Na een nacht, die hem weinig slaap en veel gepieker had gebracht, betrad Hans wat later dan gewoonlijk de eet

159