Het geheim van De Beukenhorst

opende hij de krant en vloog met half dichtgeknepen ogen de bladzijden door. Toen slaakte hij een gesmoorde triomfkreet, tastte in zijn vestzakje en plantte een lorgnet op zijn neus. „Daar staat het!” zei hij. Allen verzamelden zich om hem heen en volgden Blinxma’s wijzende vinger:

HET MYSTERIE VAN DE VERDWENEN VROUW NEEF ZOEKT NAAR VIJFTIEN JAAR GELEDEN VERDWENEN TANTE

Hierop volgde het relaas, dat Hans de journalist had gedaan, ingeleid door een korte beschrijving van de vreedzame sfeer van het dorpje Eelstwoude en van de achtertuin, waar het onderhoud had plaats gevonden.

Marie was de eerste, die commentaar leverde. „Ik vind het een mooi stuk,” zei ze.

Er klonk iets spottends in haar stem, maar de kolonel liet zich daardoor niet van de wijs brengen. „Het is een nuttig stuk,” verklaarde hij, „en dat is het voornaamste.”

„De heren willen me wel excuseren,” vond Hans opeens de moed te zeggen.

„Mag ik u morgenochtend verwachten?” vroeg Van der Pek, die naast hem stond, zachtjes.

Deze woorden waren de reden, dat Hans zijn bezoek aan het café per slot van rekening toch niet als vergeefs beschouwde. Over tante Adriana zou hij voorlopig liefst niets meer hebben gehoord; zijn toekomst hing niet af van haar zeer problematische nalatenschap, maar misschien wel van hetgeen Van der Pek hem zou hebben te zeggen. Hij bracht Marie, met wie hij opliep, van de woorden van de rentmeester op de hoogte. Ze jubelde: volgens haar be

158