Het geheim van De Beukenhorst

precies wat ik in die zaak nog kan doen. U bent strateeg, misschien kunt u me zeggen op welk punt ik de volgende aanval moet richten.”

„Politiezaken behoren niet tot het terrein van strategen,” riposteerde de oud-militair. „Maar u bent jurist en als zodanig in deze meer bevoegd dan ik. Overigens: wacht u maar eens af, tot dat stuk in de krant heeft gestaan. Ik maak me sterk, dat u er iets op hoort.”

Er gingen echter enige dagen voorbij, zonder dat het interview geplaatst werd, tot grote ergernis van Blinxma, die de redactie wel had willen opbellen en de huid volschelden wegens haar traagheid. Hans opperde de mogelijkheid, dat Klooster van zijn chefs geen toestemming had gekregen om het onderhoud te publiceren. Ze konden de zaak wel te onbenullig hebben gevonden.

„En zou u dat maar over uw kant laten gaan?” vroeg Blinxma verontwaardigd.

„Ik heb niet om dat interview verzocht,” antwoordde Hans. „Bovendien voel ik mij niet geroepen om druk op de redactie uit te oefenen.”

Zo hij ergens op wachtte, dan was het op bericht van de rentmeester Van der Pek. De week liep alweer ten einde, toen Blinxma, die Hans ondanks alles goed gezind bleef, hem op een middag verzocht, weer eens mee te gaan naar De Posthoorn. Hans stemde toe, in de hoop, dat hij Van der Pek in het café zou aantreffen. Aanvankelijk werd hij teleurgesteld, want behalve Lafeber, de makelaar, was er niemand aanwezig. Hans betreurde zijn gang reeds. Hij was liever met Marie gaan wandelen of thuis een boek gaan lezen. Die oude heren konden hun tijd vullen met praten, drinken, roken en af en toe een spelletje kaart,

156