Het geheim van De Beukenhorst

nalist kwam voor een blad uit deze streek en er bestond kans, dat baron Waelenburgh tot de lezers ervan behoorde. Maar, wat drommel! zo ver hoefde hij toch niet te gaan bij het ontzien van des barons gevoeligheden. De baron zou wel eens meer van mysterieuze verdwijningen lezen. Nog afgezien van het feit, dat die zoon van hem niet op zon mysterieuze wijze was verdwenen en bovendien min of meer door de halsstarrigheid van zijn vader.

Nadat Hans zijn relaas had gedaan en de journalist een aantal notities had gemaakt, liepen zij samen wat in de uuin op en neer.

„Dus u hebt uw onderzoek voorlopig gestaakt?” vroeg Klooster.

„Voorlopig — of voorgoed.”

„De publikatie van dit interview levert misschien nieuwe gegevens op,” meende de journalist.

Hans betwijfelde het, maar hij zei dit niet, om de ander niet in zijn beroepstrots te kwetsen. Hij bepaalde zich tot een berustend: „Wie weet...” Eigenlijk had hij al lang genoeg van de zaak en liefst zou hij er nooit meer een woord over horen. Hij begreep echter dat dit een ijdele wens was. Eensklaps vroeg Klooster:

„Hebt u baron Waelenburgh al eens gezien?”

„Ja, zondagmorgen, bij het uitgaan van de kerk,” antwoordde Hans, verbaasd door deze vraag.

„Hij is commissaris van de vennootschap, die onze krant uitgeeft,” vervolgde de journalist.

Dan leest hij dit interview zeker, dacht Hans, maar hij zei daar niets van.

„Ik zou u aanraden, u met de baron in verbinding te stellen. Hij kent de hele streek, hij is een machtig man.”

154