Het geheim van De Beukenhorst

TWAALFDE HOOFDSTUK

Eigenlijk had Hans geen reden om nog langer in Eelst-woude te blijven, althans wat het onderzoek naar de verdwenen tante betrof. Kolonel Blinxma mocht nog naar sporen willen zoeken, Hans had geen lust om zich met beuzelarijen in te laten. Wat hem hier vasthield — en dit was wel zeer belangrijk — was het feit, dat hij hier in de nabijheid van Marie Poolman was. Het bericht, dat Van der Pek hem had beloofd, kon hij ook thuis afwachten. Het was echter niet alleen zijn liefde voor Marie, die hem in Eelstwoude vasthield en zelfs niet de behoefte, nog wat te genieten van deze mooie omgeving. Als hij de balans opmaakte van hetgeen hij sinds zijn aankomst in dit plaatsje had beleefd, kwam hij tot tegenstrijdige conclusies. Het geluksgevoel, dat de liefde in hem wekte, werd voortdurend gekruist door gevoelens van onbehagen. Natuurlijk was hij geen speurder van professie, maar dit nam niet weg, dat hij het moeilijk kon verkroppen, geen stap meer te kunnen doen inzake tante Adriana. Bovendien zat het raadselachtige optreden van Aletta hem dwars. Want haar houding tegenover hem was raadselachtig geweest. Hij had er Marie niets van gezegd, hij wilde eerst zelf tot klaarheid zien te komen. Hij kon maar niet begrijpen waarom ze, na het bezoek aan de familie Dekkers, tegelijk met hem was vertrokken. Al zijn gepieker bracht hem niet

151