Het geheim van De Beukenhorst

„Maar, juffrouw Tersteeg,” sprak de kolonel, „u komt toch nooit buiten de grote wegen!”

Dit bracht juffrouw Roovers in het geweer. Wat dacht meneer Blinxma wel? Zij maakten heel flinke wandelingen. Het kostte de oude dame moeite er niet aan toe te voegen: „Wij zitten niet halve dagen in De Posthoorn!” Maar ook zonder dat was het duidelijk, dat er onenigheid dreigde. Daarom greep de rustige pensionhouder in met de opmerking: „Maar, dames en heren, ik begrijp niet waar u heen wilt. Het staat immers volstrekt niet vast, dat mevrouw Locker hier in de buurt is verdwenen. Van Rotterdam naar Eelstwoude is een lange weg! Als ik u was, zou ik ook voortaan maar zonder enige huivering gaan wandelen.”

Hans en Marie wisselden onmerkbare blikken van verstandhouding. De verdwenen tante was de knuppel in dit zeer kalme hoenderhok! Je zou haast gaan denken, dat de een of andere griezelige onbekende het op het leven van deze vreedzame lieden had gemunt. Of, wat kolonel Blinxma betrof, dat iemand hem in zijn eer als militair had aangetast. Want het was duidelijk, dat hij er een persoonlijke kwestie van maakte: het was zijn eer te na, dat die zaak onopgelost bleef.

150