Het geheim van De Beukenhorst

keek Hans recht in de ogen. „U woont zeker bij Poolman,” zei ze.

„Ja,” antwoordde hij met een poging tot schertsen, „kunt u dat aan me zien?”

„Ik dacht het, omdat ik u de vorige week met Marie Poolman op de markt heb gezien.”

Aha! zo verdiept was Aletta niet in haar koopjesjacht geweest, of ze had haar omgeving nog waargenomen. Nadat ze in de kring was gaan zitten en aan het gesprek deelnam, bleef haar aandacht blijkbaar nog op Hans gevestigd, want af en toe gleed haar blik in zijn richting, hoewel hij niet veel zei. Indien deze dame zijn tegenkandidate voor het rentmeesterschap was, zou hij een harde dobber hebben. De dunne, strakke lijn van de mond getuigde van vastberadenheid, misschien zelfs van wreedheid. Toch was ze niet afstotelijk, er ging een sterke, vitale stroom van haar uit. Ze was van een goed, maar ietwat in de verdrukking geraakt type.

Op zeker ogenblik vroeg ze Hans of hij hier met vakantie was. Hans dacht aan de waarschuwing, die de rentmeester hem had gegeven: niet met de baron over de verdwenen tante te praten. Daarom achtte hij het verstandig, de freule met een eenvoudige bevestiging te antwoorden, zonder op het eigenlijke doel van zijn verblijf hier in te gaan. Gelukkig was het echtpaar Dekkers juist opgestaan, omdat in een ander deel van de tuin een kinderruzie was losgebarsten. Daarom was er niemand om op Hans antwoord een lastige opmerking te laten volgen.

Gedurende de weinige minuten, die hij met de freule alleen was, stelde ze hem verscheidene vragen: waar hij vandaan kwam, wat zijn beroep was, of hij al eerder in Eelst-

145