Het geheim van De Beukenhorst

den meters verder, een modern landhuis, midden in korenvelden. Hier was alles licht en ruimte, zomer en stilte. Een donkere vrouw zat in een ligstoel in de voortuin. De burgemeester stelde Hans aan haar voor, zij was zijn vrouw. Van achter het huis klonken kinderstemmen, ijl in de stille, wijde middag.

„Prettig u hier eens te zien,” zei mevrouw Dekkers. „Mijn man heeft me al over u verteld. Wat een raar geval is dat. Bent u nog wat opgeschoten?”

Hans bracht haar wat op de hoogte. Inmiddels kwam de burgemeester aandragen met een dienblad, waarop een fles en drie glazen.

„Ik kom zelf hier uit de buurt,” vertelde mevrouw Dekkers. „Als je de oude verhalen mag geloven, zijn hier vroeger wel eens vreemde dingen voorgevallen. Maar voorzover ik me kan herinneren, is hier nog nooit iemand vermoord. Ik zou ook niemand weten, die daartoe in staat is.” Haar man moest lachen om deze woorden. Op zoiets was je meestal niet verdacht; het gebeurde onverwachts en dan probeerde men er achteraf een verklaring voor te vinden. „Ik zal toch maar drinken op de gelukkige afloop van de zaak,” zei mevrouw Dekkers, terwijl zij haar glas opnam. „En ik drink op uw beider gezondheid,” zei Hans galant. „De criminaliteit van de inboorlingen is zeer gering,” vertelde de burgemeester. „De mensen werken hard, leven eenvoudig en zijn merkwaardig weinig aangetast door wat men de geest van de moderne tijd noemt. Natuurlijk zijn het geen heiligen. Er zijn er een paar, die meer drinken dan goed voor hen is, we hebben wat stropers, maar gewelddaden zijn in mijn ambtstijd nog niet voorgekomen.” „Een paradijs op aarde,” zei Hans en hij meende het bijna.

143