Het geheim van De Beukenhorst

de afgelopen dagen. Hij had het gevoel, dat zijn tante hier in de buurt was, ergens in de verlatenheid van bos en heide. Niet levend natuurlijk, maar dood, weggestopt in de grond en zo goed als volkomen vergaan. Een griezelige, maar ook een bijna onduldbare gedachte. In zijn verbeelding zag hij een vuile, baardige zwerver in een hol zitten, met een tas in de handen, propvol met dollarbiljetten. Dat was geen mens meer, maar een roofdier. Uit die mond, met de brokkelige tanden en de hete adem, konden geen woorden komen, slechts gekreun en gehijg, uitingen van dierlijke vraatzucht en voldoening.

Het was een ondraaglijk visioen. Hij liep om het huis heen, de straat op, want boven, op de kamer van de kolonel, klonk leven, en hij wilde de militair nu niet ontmoeten. Zonder het zelf te weten sloeg hij de richting van het gemeentehuis in. Hij merkte het pas, toen hij voor het haveloze gebouw stond. Wat moest hij hier? De burgemeester weer lastig vallen? Hij kon net zo goed naar welke andere burgemeester in Nederland ook gaan.

Besluiteloos bleef hij staan kijken. Een man met een piepende kruiwagen passeerde Hans, maar hij zag hem niet. Hij was volkomen in gedachten. Of eigenlijk waren het geen gedachten, het was slechts een verbijsterd herhalen van vragen, waarop hij geen antwoord kon geven, waarop hij waarschijnlijk nooit antwoord zou kunnen geven.

Hij ontwaakte uit zijn gemijmer, doordat iemand hem vriendelijk groette. „Dag, meneer Bartels!” Verschrikt keek hij op; het was burgemeester Dekkers, die hem had gegroet.

„Dag, burgemeester,” antwoordde Hans, die snel zijn te

141