Het geheim van De Beukenhorst

passagiers bemoeit, wanneer ze eenmaal aan land zijn gegaan. En dan — het is al zó lang geleden..

„Ga even zitten,” verzocht hij haar, „vertel me eens, wat jij ervan denkt.”

„Ik vermoed,” zei ze, terwijl ze tegenover hem plaats nam, „dat je tante haar geld bij zich had en dat iemand daarvan op de hoogte is geweest. Misschien wel een van haar medepassagiers ...”

Ze zweeg even en Hans zei haastig: „Dus jij denkt, dat het een roofmoord is geweest!”

„Wat dacht jij dan?”

„Ja, ik ook. Maar het ellendige is, dat we geen spoor van bewijs hebben en dat de zaak al zo lang geleden is en de gegevens nog altijd zo vaag zijn, dat we ook wel niet verder zullen komen. Tenzij..

„Tenzij wat?” vroeg Marie, daar hij niet verder sprak. „Tenzij ze toch naar Eelstwoude is gegaan en hier verdwenen!”

Marie geloofde niet aan die mogelijkheid. Hoe had in een kleine plaats zoiets kunnen gebeuren, zonder dat het hele dorp in rep en roer was geraakt? En dan, die brave bevolking hier! Hij dacht toch niet, dat daar moordenaars onder scholen? Dat kon Marie hem wel beter vertellen, zij was hier geboren en getogen. Stropers had je hier nog wel, maar verder kon de veldwachter in alle rust zijn traktement opstrijken.

„Trouwens,” kwam Hans zelf verder op zijn woorden terug, „al was het wel hier gebeurd, dan zouden we er waarschijnlijk nog niet achter komen.”

Marie moest weer aan haar werk. Hans begon op en neer te lopen in de tuin, gelijk hij al zo dikwijls had gedaan in

140