Het geheim van De Beukenhorst

avond. Heel zijn innerlijk lag open voor haar macht. Al wat er aan verborgen zuivere en edele neigingen in hem leefde, kwam door deze klanken in beweging, vervulde hem geheel, hief hem bij ogenblikken boven zijn sterfelijke onvolmaaktheid uit.

En nu lette hij niet meer op Marie. Hij sloot, zonder het te weten, de ogen, hij was niet meer Hans Bartels, maar een naamloos schepsel, dat door een goddelijke macht is aangeraakt.

Tussen de platen door hoorde hij soms een opmerking van een der anderen. Kolonel Blinxma gaf met zijn zware stem zijn mening over de muziek ten beste. Of een van de dames verklaarde, dat zij Bach boven alles stelde. Maar Marie zei niets en ook de jonge predikant zweeg. Hans had evenmin behoefte, iets te zeggen. De opmerkingen van de anderen drongen zelfs nauwelijks tot hem door.

Maar eindelijk — na één uur, na twee uur? — zweeg de muziek. Buiten was het geheel donker geworden. In de kamer brandde slechts een kleine lamp, achter het gramo-foontoestel. Langzaam keerde Hans uit zijn toestand van betovering naar de wereld van het alledaagse leven terug. Of eigenlijk — het alledaagse leven was ook dit niet. Marie was er immers. Zij was opgestaan, zij bewoog zich, zij schonk de mensen iets te drinken. Schijnbaar weer de Marie van altijd, de attente, de ijverige, de opgewekte. Hans wist echter wat zij waard was, hoeveel meer er in haar school dan alleen maar een kwiek en vriendelijk meisje. Zij was — en dat zou niemand hem uit zijn hoofd kunnen praten — een bijzonder mens.

Hij wist wel wat men hem zou antwoorden, indien hij zo dom zou zijn, deze gedachte uit te spreken. Men zou zeg

137