Het geheim van De Beukenhorst

de huizen van Eelstwoude. Marie had haast, ze was tamelijk laat en er wachtten haar huishoudelijke plichten.

Hans ging naar zijn kamer. Hij wilde zich wat opfrissen. Maar eerst wierp hij zich languit op zijn bed en legde de handen onder het hoofd. Hij wilde proberen na te denken. Maar in plaats daarvan deed hij niets anders dan luisteren naar de geluiden in het huis: of hij de stem van Marie of haar voetstappen kon onderscheiden. Hij moest glimlachen om zijn eigen dwaasheid, maar de dwaasheid werd er niet minder door.

Die avond waren alle gasten en het gezin van de pensionhouder in de gemeenschappelijke zitkamer bijeen. Poolman vroeg of iemand er bezwaar tegen had, dat hij wat gramofoonplaten draaide. Van alle kanten klonken kreten van instemming.

De pensionhouder had een fraai instrument en een collectie voortreffelijke platen. Hans zat in een fauteuil en schuin tegenover hem, tussen haar vader en haar moeder in, zat Marie. Af en toe wierp hij tersluiks een blik op haar. Toen uit het toestel een der Brandenburgse concerten van Bach begon op te klinken, scheen zij te veranderen. Er kwam een geconcentreerde, gespannen trek op haar gezicht. Er was niets meer te bekennen van het sprankelende en spotzieke, dat er zo vaak op te lezen stond. De muziek veranderde haar, maakte een reiner, dieper mens van dit jonge, gelukkige meisje. Kwam het misschien ook, doordat zij verliefd was?

Hans kon het bij zichzelf nagaan. Want ofschoon hij steeds voor de schoonheid van muziek gevoelig was geweest, had ze hem nog nooit zo aangegrepen als deze

136