Het geheim van De Beukenhorst

witgekalkt huisje met een tuin vol goudsbloemen. En te midden van deze bloemen zaten twee oude mensen, een man en een vrouw. Toen ze de wandelaars zagen, tikte de man aan zijn pet en de vrouw, die zat te breien, hief een hand op.

„Dat zijn de Duivemansen,” zei Marie zachtjes tot haar metgezel.

Als bij stilzwijgende afspraak, hadden ze het de laatste uren niet meer over de verdwenen tante gehad. Maar nu Marie de naam Duivemans noemde, kwam de geschiedenis weer geheel op de voorgrond. Onwillekeurig bleef Hans staan en keek om naar de oude mensen. Nee, hij wilde niet naar hen toegaan, ze zouden hem over de verdwijning van zijn tante evenveel kunnen vertellen als de onnozele poes, die aan de voeten van de vrouw lag te slapen.

Kom, dacht Hans, terwijl ze weer verder liepen, het is vandaag zondag, ik zet tante tot morgenochtend volkomen uit m n hoofd. Niet alleen, omdat al mijn gepieker mij niets helpt, maar ook omdat ik deze eerste lange wandeling met Marie niet wil bederven. Naarmate ze beiden vermoeider werden, schenen ze elkaar innerlijk dichter te naderen. Er was nu geen zuchtje wind meer, ze waren in de stilte opgenomen als in een atmosfeer, die geen andere levende wezens scheen te omvatten dan hen tweeën. Het laatste spoor van twijfel aan de aard van Maries gevoelens smolt in Hans weg. Hoe kort ze elkaar ook nog maar kenden, ze waren — althans op dit ogenblik — reeds in het stadium, waarin mensen geen woorden nodig hebben om te peilen wat er in het gemoed van de ander omgaat.

Het gaf hem dan ook een lichte schok, toen ze zijn arm losliet. Ze waren weer in de bewoonde wereld, hier begonnen

135