Het geheim van De Beukenhorst

een van de leerlingen een vraag verkeerd had beantwoord. En dat kwam nogal eens voor, want hij hield ervan, je op de onmogelijkste momenten de onmogelijkste dingen te vragen. Toen Marie de school verliet, had hij bij wijze van afscheid tegen haar gezegd: „Ik hoop, dat er van jou nog wat terechtkomt, meisje!”

En wat gebeurde er nu? Hans zou het nooit raden! Een dag vóór hij uit het pension vertrok, was Mispoes met haar vader gaan praten en had hem om de hand van Marie gevraagd! Stel je voor, die naarling! En hij was zeker nog wel vijf jaar ouder dan haar eigen vader. Deze had er, uit beleefdheid tegenover de gast, met zijn dochter over gesproken. Ze had eerst niet geweten of ze verontwaardigd moest zijn of het uitproesten. Ten slotte had ze het laatste maar gedaan, want lachen was gezonder dan je kwaad maken. En die man verdiende werkelijk niet beter dan dat je hem uitlachte.

Hans vond het een vermakelijk verhaal. Diep in zijn hart benijdde hij echter de moed, of misschien de brutaliteit, waarmee zo'n man naar de gunst van een jong meisje dong. Hij zei daar natuurlijk niets van, doch merkte op: „Het schijnt, dat er ieder seizoen onder de gasten een kandidaat voor jou is!”

„Ja. Wie weet wat de volgende zomer brengt!” antwoordde Marie.

Hij kneep haar in de arm. „Marie...,” zei hij bijna smekend. „Wat bedoel je daarmee?”

„Ik bedoel, dat op zon opmerking van jou alleen maar zo'n antwoord van mij past,” antwoordde Marie.

Ze had scherp gereageerd, maar juist deze scherpte was voor Hans een reden tot blijdschap. Hij omvatte haar

133