Het geheim van De Beukenhorst

was op de hoogte van die brieven aan de baron en hij vond het volkomen begrijpelijk, dat deze er niet op had gereageerd. Een onderzoek, dat de baron in Amerika had laten instellen, had aan het licht gebracht, dat zijn zoon daar in kringen van spelers en handelaars in verdovende middelen was beland. De oude heer beschouwde hem als dood en wilde nooit-of-te-nimmer meer zijn naam horen noemen. Misschien heeft hij er later wel eens spijt van gehad, want hij is inmiddels veel toegeeflijker geworden. Maar vermoedelijk door een gevoel van valse schaamte, heeft hij de zaak gelaten zoals ze was. Dat veronderstel ik tenminste, want de jongen is nooit teruggekomen en voor zover ik weet, heeft niemand meer iets van hem gehoord.” „Hebt u hem ook niet geantwoord?” vroeg Hans.

„Ja zeker, maar ik had hem niet veel opbeurends te zeggen. Misschien zou ik hem toch nog wel eens hebben geschreven, om te informeren hoe het met hem ging, als ik niet indertijd bij mij thuis een brandje had gehad, waarbij veel papieren verloren gingen, ook de brief van Alfred. Daardoor ben ik zijn adres kwijtgeraakt.”

Hans vond het een aandoénlijk, maar ook een zonderling verhaal. Hij wilde Blinxmas waarheidsliefde niet in twijfel trekken, maar twee dingen wekten toch zijn argwaan. Ten eerste het feit, dat die brief was verbrand. Misschien was dit een bedenking van de jurist, die bij iedere bewering graag wettig en overtuigend bewijsmateriaal overgelegd zag. Ten tweede was daar het feit, dat de rentmeester hem zelf had verzekerd, dat men nooit meer iets van die zoon had gehoord. Sprak Blinxma de waarheid, dan had de rentmeester gelogen. Of vereenzelvigde deze zich zozeer

126