Dorp in de branding

toen Bauer en zijn knechts toeschoten. Ze grepen de daders. Behalve Verspijk waren het twee jongens, die nota bene op de nominatie stonden om aanstonds bij de bakker in dienst te treden. De knechts, razend, schenen zich gereed te maken, hen dood te ranselen, maar de baas hield hen tegen. Ze moesten naar de politie.

Ook deze gebeurtenis was misschien niet heel belangrijk. Maar Bauer kon haar nauwelijks verwerken. Wat, wat in ’s hemelsnaam, bezielde mensen, die tot zulke dingen kwamen? Eenmaal hadden ze zijn cursus op zo’n manier kapotgemaakt. En nu dit. Het hotel was bijna gereed. Geen hand had het gewaagd, er iets aan te beschadigen. Kwam het door de goede bewaking? Of hadden ze het op hem, altijd weer op hem gemunt?

Hij wilde niets meer, geen fabriek, geen sociaal werk. Ja, hij wilde wel iets: Stormoord uitroeien, het met de grond gelijkmaken. Maar evenmin als hij de mishandelingen van de indringers duldde, kon hij nu zijn drift de vrije loop laten. De golven van zijn woede ebden weg, hij stond alleen in een grauw, troosteloos landschap. De hemel boven hem en om hem heen was zwaar van dreiging, maar geen geluid drong tot hem door. Dit was de wereld, waartoe hij altijd weer terugkeerde, waarin hij altijd weer werd teruggestoten door ruwe vuisten. De eenzaamheid. Een man alleen, in een heelal, dat zijn raadselen niet prijsgaf, maar waar steeds de verborgen aanwezigheid van een strenge God voelbaar was.

Waren er niet de verplichtingen geweest, die hij reeds had aangegaan, hij zou het bijltje er bij neer hebben gegooid. Maar het kon niet. Hij had opdrachten gegeven, beloften gedaan. Gelaten waren vol verwachting op hem gericht. Hij zag hen en voelde zich bewogen. Ze wilden iets, ze begeerden iets. Leven, geluk. Ze waren geschapen, ze moesten mee in deze wereld. Ze konden het niet helpen, misschien.

Koos deed weer haar invloed gelden. Haar ogen zagen over de tegenwerking heen. Dit plan was van haar, het moest slagen. Haar man zou uiteindelijk blijken geen vruchteloze wroeter te zijn, maar een, die zich wist los te rukken uit de kleine, lage omgeving, die hem zo lang had benauwd. Er ging een grote adem door hem heen. Zij voelde die adem. Ook anderen zouden hem voelen. Dat niet in uiterlijk welslagen het criterium van menselijke waarde lag, ze wist het. Maar daar

101