Dorp in de branding

wereld bewaard/

Dat was theorie, en een verwerpelijke theorie ook. Maar er school een kiem van waarheid in, dat zag hij nu.

Er scheen een nieuwe geestdrift over de bevolking te komen. Enkelen slechts hielden zich buiten die stemming. Zij hingen een puritanisme aan, dat Bauer niet vreemd was, maar van anderen kon hij het niet verdragen. Hij zag er niets dan huichelarij in. De overigen huichelden minder, althans op dit punt. Zij waren begerig naar gewin, zij zagen Stormoord steedse allures aannemen.

Nog eer de fundamenten van het hotel goed en wel gereed waren, was er een hevige strijd ontbrand. De apostelen der moraal waren in het geweer gekomen. Zij poogden de gemeenteraad te bewerken, zij protesteerden en adresseerden. Merkwaardig genoeg bleven de vroede mannen doof voor al dit rumoer, ofschoon ieder van hen zich als een goed christen beschouwd wilde zien. Men begreep dat niet van zulke beginselvaste mannen. Of eigenlijk begreep men het drommels goed. Het geld zat er achter, het geld, waarvoor sommigen hun ziel en zaligheid over hadden. Men verdacht hen van niets meer of minder dan omkoopbaarheid. En hun corrupt gedrag had de massa aangestoken met een gevaarlijk, giftig enthousiasme.

Het was Marcussen, die in deze campagne de toon aangaf, al wachtte hij zich er wel voor, met openlijke beschuldigingen voor de dag te komen. Bauer was de kwade geest van het dorp, zo nu als vroeger. Met liefdadige gebaren trachtte hij de ogen der goegemeente te verblinden. En ziedaar, ze vlogen er in, steeds opnieuw!

Bauer kon niet anders doen dan zich in deze strijd volkomen afzijdig te houden. Hij behoorde feitelijk tot de oppositie tegen de hotelplannen, maar de zaken waren zo gelopen, dat hij onmogelijk kleur kon bekennen. Hij verfoeide trouwens voor-en tegenstanders, de hele kleinzielige, lasterlijke bende. Nee, Stormoord zou door dit alles niet vooruitgaan, ondanks nieuwe bestrating en verlichting. Maar achteruit ging het ook nauwelijks. Het bleef stinken van voosheid. Hij had nu al te veel van dergelijke campagnes beleefd, om er zich nog veel van aan te trekken. Hard en eenzaam moest hij zijn, het vuil der wereld laten wegspoelen langs zijn voeten. De strijd, die hij moest

94