Dorp in de branding

ding van deze man. Blom was meer dan een gewone dorpsdokter, zoals men er in Stormoord had gekend. Hij deed zijn praktijk met een bijna speels gemak. Hij had niet, zoals zijn voorgangers, een talrijk gezin. Rekeningen zond hij zelden, geld scheen hem niet te interesseren. Het kringetje van dorpsnotabe-len vermeed hij zoveel mogelijk. Geleerd was hij, gelezen had hij, van alles wat er in de wereld te lezen was. Zo kwam het Bauer voor en het kon niet ver van de werkelijkheid zijn. Blom zelf had hem verteld, dat hij weinig sliep en nachtenlang in dikke boeken zat te lezen.

‘Waarom ga je met mij om?’ vroeg Bauer. ‘Ik weet niets, ik ben maar een boer. En voorzover ik kan denken, denk ik heel anders dan jij.⁵

‘Als jij er niet was, had ik dit gat al lang vaarwel gezegd!⁵ ‘Geloof je, dat het zin heeft om kinderen te hebben? Ik bedoel dit: zelf heb ik niets bereikt en ik betwijfel of ik iets zal bereiken. Zouden mijn jongens het beter doen dan ik? Er bestaat toch zoiets als erfelijkheid?⁵

Blom lachte. Wat wist men van erfelijkheid? Zijn zonen konden beste kerels worden, misschien grote koppen, misschien middelmatige bakkers. Maar als je zo in de wereld stond als Bauer, onder Gods wet, was het goed kinderen te hebben. ‘Soms denk ik zelf ook,⁵ zei hij nog, ‘dat ik, die geen nageslacht heb, een onvruchtbaarder leven leid dan anderen. Indien er één voorschrift in deze vreemdsoortige wereld duidelijk is te vinden, dan is het: leven, voortleven. En voor ons, mensen, kan dat niet anders worden verwerkelijkt dan in de voortplanting. Maar ik zal er niet aan meedoen.⁵ Hij haalde de schouders op, alsof hij het met zichzelf niet eens was. Maar Bauer begreep hem. Hij wilde alleen staan, vrij zijn. Geen vrouw of kind mocht hem binden aan een wereld, waarin hij zich niet thuis voelde.

Had Blom gelijk? Of had Gods Woord gelijk, met zijn ‘weest vruchtbaar en vermenigvuldigt u⁵?

Voor de tweede maal in zijn leven onderhandelde Jan Bauer over de verkoop van een stuk grond voor een groot gebouw. Maar nu het geen sanatorium gold, doch een inrichting van vermaak, was hij hard als steen. De heren, die gedacht hadden, in dit nest voor een prikje iets te vinden, kwamen bedrogen

92