Dorp in de branding

vreemde wereld, kwamen over, moesten te woord worden gestaan. Bauer onttrok zich, en zijn zoon ging mee, het strand op, de zee langs, die onder haar geluid duizenden jaren en mensenlevens had bedolven.

De bovenlaag van het vochtige zand rondom de grafkuil begon al te drogen in zon en wind. Na de grootouders, sinds lang ter ziele, was nu de beurt aan de kleinzoon om in de warme duin-grond te worden opgenomen. De zoon stond nog op aarde, zag over het graf heen naar de horizont, waar stapelwolken kwamen aangevaren, altijd andere, uit de onuitputtelijke schatkamers van God. Terwijl de dominee van Jezus⁵ zoendood sprak, zag Bauer de diepten van het heelal open. ^cAlzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon ../ Wie zou zijn zoon niet willen offeren voor het heil van de wereld? ^cHet ene geslacht gaat en het andere geslacht komt, maar de aarde staat in eeuwigheid/ Dat had een andere Prediker gezegd dan degene, wiens stem langs Bauers oren gonsde. Men offert zijn zoon, maar de aarde staat en staat en wil niet wankelen. Vergeefs het offer, vergeefs de strijd, het geloof, het leven, de liefde. Vergeefs als het waaien van de wind, die omgaat en wederkeert tot zijn omgangen. O, almachtige vergeefsheid, afgrond, waarin het hart zich verloren kan storten! Halt! Nog grijpt het leven, met ijzeren klauwen, maar ook met tere vingers. Als ik Jan Bauer niet was... Maar men blijft die men is, al springt men in de eeuwigheid. Dit is het deel, dat God mij heeft toegewezen, wie weet hoe lang, hoe peilloos lang geleden, en tot welk een onmetelijkheid van tijd. Ik kan leven, ik kan sterven, maar God laat mij niet los. Hij neemt mij op en slaat mij met mijn kop tegen de blinde muur van Zijn eeuwigheid. En dan: vrouw en kinderen, die gebleven zijn, die de dood hebben gezien, die hem in elke vezel van lichaam en ziel hebben voelen bewegen. En die toch voortgaan, en de ogen richten op hem, de man, de vader.

Eenmaal heeft men hem omgeven met woorden, met raad. Hij heeft zichzelf omgeven met mensen en zaken en verplichtingen. Een vesting heeft hij gebouwd, met schietgaten, met vuurmonden, gericht tegen het geweld van God. De kanonnen branden los, het geluid wordt verstikt in de stilte van de hemel. Het antwoord was nóg niet duidelijk genoeg. Hij heeft zijn hart genomen en opgestoten als een vaandel in de ruimte. Ik zal

182