Dorp in de branding

trokken. Anders had u trouwens uw mededeling van vanavond wel achterwege kunnen laten/

Hij keek haar zwijgend aan. Ze begreep niet wat er in hem omging. Zag hij niet, dat ze vocht voor zijn leven? Had hij zelfs haar tranen niet verstaan?

‘Vader, je weet toch wel, dat dit geen onbelangrijke kwestie is! Dat niet Blom hier de hoofdzaak is, maar jij, jij en niemand anders! We zijn oud genoeg om in te zien wie en wat je bent. Voor Jan, voor Henk, voor mij is er niemand, die het ook maar in de verste verte haalt bij jou. Wij zijn heus geen brave Hendriken, maar ik geloof niet, dat je een brave Hendrik hoeft te zijn om ... om erg veel van je te houden/

Ondanks zijn afkeer van alle gedemonstreerde pathetiek, schoot er iets in Bauer los. Dit was zij toch, zijn dochter, en ze zei dingen, waarover ze niet wilde spreken, maar ze deed het, om hem. Wat was zijn strijd met de wereld? Waarom? Er was hem zo ontzaglijk veel overgebleven, hij had meer dan ooit tevoren! Tientallen, honderden, duizenden, tot wier hart hij niet kon doordringen en die het zijne niet begrepen, waren niets waard. Hij moest ze links laten liggen, uit zijn gedachten bannen en alleen de enkelen zien, die hem wel begrepen, die met hem wilden gaan tot de uiterste grens. Kon Blom, zijn metgezel al deze donkere, stormachtige jaren, een verrader zijn geworden? Maar...

Langzaam sprak hij: ‘Ik kan je niet alles zeggen. Blom heeft mij een advies gegeven en dat heeft iets in mij wakker gemaakt, een oude angst. Hij had dat moeten weten en zijn mond moeten houden/

‘Misschien. Maar hij heeft het dan toch met de beste bedoelingen gedaan. Of twijfelt u aan zijn goede trouw?’

‘Dat niet. Maar ik kan weinig verdragen. Het is niet, dat ik bang ben voor mijn leven. Daarover mag God beschikken, wanneer het Hem goeddunkt. Maar als ik onderga, wil ik bij volle bewustzijn ondergaan. Ik weet drommels goed wat ik doe. Ik ken alle risico’s, die ik loop. Dat is een zaak in mezelf. Zodra een ander zich er mee bemoeit, wordt alles duizendmaal moeilijker.’

‘Dat wil zeggen, dat u de liefde afwijst. Want er is toch geen liefde, die altijd kan zwijgen?’

Bauer verschoof met een ruk zijn stoel, zodat hij zijn dochter

172