Dorp in de branding

liep door en klopte aan de deur van het privé-kantoor. Door het matglazen loketraampje drong een doffe lichtschijn. Haar broer deed open. Zoals bij alle onverwachte gebeurtenissen, toonde hij ook nu een ontsteld gezicht. Zij lachte hem toe, haar vader ontwaarde haar en zei, dat hij het prettig vond, haar te zien.

Bauer sloeg een map dicht en borg haar in de lade van zijn bureau. Er stonden theekoppen op een tafeltje, uit het asbakje steeg stank op. Zij fluisterde haar broer in, dat hij haar met vader alleen moest laten. Hij verdween al, hij had hier niets meer te zoeken. Koosje, in een fauteuil neergezonken, bespiedde haar vader. Zijn handen, groot en goed, beschenen door de bureaulamp. Zijn ogen, saamgeknepen, die een stukje papier bekeken, dat hij daarna verfrommelde en in de prullemand wierp.

Hij kwam tegenover haar zitten. ‘Zeg maar wat je op je hart hebt/

Het verdriet, dat haar op straat had bedreigd, overviel haar weer. Zij brak in tranen uit. Hij zette zich op de leuning van haar stoel, streelde haar hoofd met een schuchter gebaar. Ze herstelde zich en vroeg om excuus voor haar dwaas gedrag. Maar deze omgeving, waar ze zo zelden kwam, dit zakelijke en dan bij avond ...

‘Ik begrijp het. Zoekers naar schoonheid horen hier niet thuis/ ‘Vader, vanavond moet ik een beetje sentimenteel zijn/

‘Dat moet nooit!⁵

‘Een heel klein beetje maar. Want ik kom je vertellen, dat ik veel van je hou, en moeder en de jongens ook/

Hij stond op, liep even heen en weer en ging weer in de stoel tegenover haar zitten.

‘Kindje, is het nodig, dat je overbodige woorden gebruikt?’ ‘Voor deze ene keer... Maar er is iets anders: dokter Blom houdt ook veel van je/

‘Zo? Is dat een boodschap van hem?’

‘Vader, u hebt gelijk, laten we recht door zee gaan. Het is duidelijk, dat u en Blom bij elkaar horen. Als jullie elkaar twintig, dertig jaar - hoe lang precies? - hebben verdragen, zal het voor de rest van jullie leven ook wel gaan/

‘Ik meen, dat dat een kwestie is tussen Blom en mij/

‘Nee, daarvoor is ze te belangrijk. We zijn er allemaal bij be

171