Dorp in de branding

narigheid voorkomen. Met de dag zag hij duidelijker, dat er een grote afstand was tussen hem en zijn kinderen. Kon het nog anders worden? De storm van zijn begeerte naar het absolute werd doorkruist door een nieuw geweld: de angst, zijn kinderen te zullen verliezen. Hij voelde zich heen en weer geslingerd als een stuurloos schip. Hij dacht er over, met Koos hierover te praten, met Blom, met de dominee. Maar hij voelde, dat hij geen omwegen meer mocht maken. Oog in oog moest hij met zijn kinderen staan, als gelijke tegenover gelijken.

Hij nam zijn tweede zoon apart. Henk, wiens dunne, nerveuze handen zo sterk contrasteerden met die van zijn vader en zijn broer, sidderde. ^cHeb je het koud?’

‘Een beetje.’

‘Jongen, laten we niet bang voor elkaar zijn. Ik heb maar één verlangen: dat je gelukkig wordt.’

De jongen begon nog sterker te beven. Bauer legde een hand op zijn schouder.

‘Het moet goed tussen ons zijn en het kan goed tussen ons zijn. Ik houd niet van loftuitingen, maar nu ik met je over je toekomst wil praten, moet ik zeggen: je bent een jongen, die iets belooft. Laat ik er bij voegen, dat ik het me anders had voorgesteld. Maar wat doet het er toe, wat ik me had voorgesteld? Het is jouw leven, niet het mijne. Ik ben nooit een gemakkelijke vader voor jullie geweest. Dat lag nu eenmaal in mijn aard. Je moet niet denken, dat ik er ooit plezier in heb gehad, jullie te hinderen of tegen te werken.’

‘Maar, vader, dat heb ik nooit gedacht!’

‘Daar ben ik blij öm. Je weet waarschijnlijk wel, dat ik Jan en jou altijd als mijn opvolgers in de zaak heb beschouwd. Wat Jan betreft, zal het wel in orde komen, maar jij wilt misschien een andere kant uit. Ik leg me daarbij neer. Ik zou me er alleen dan niet bij kunnen neerleggen, als je een goddeloos leven ging leiden. God is het begin en het einde van alle dingen. De kunst - je weet hoe ik er tegenover sta. Van nature heb ik er geen enkele belangstelling voor. Toch heb ik er in de loop van de jaren het een en ander voor gedaan. Misschien was dat een soort voorbereiding voor het feit, dat ik twee kinderen heb, die ook hun heil in de kunst willen zoeken. Ik ben maar een onwetende dorpeling, maar ik heb

157