Dorp in de branding

tradities, beschouwden hem evenzeer als hun kampioen. Er waren velen, die hem vereerden, er was niemand, die hem liefhad. En talrijk waren nog steeds zij, die hem duistere motieven toeschreven, hem er van beschuldigden mateloze rijkdom te vergaren, ten koste van zijn medemensen. En inderdaad, hij werd met de dag rijker. Het was of niet alleen het in de zaak gestoken kapitaal, maar ook de voor menslievende doeleinden weggeschonken sommen rente afwierpen. Soms dacht hij er aan, iets groots te doen met zijn geld, een gebouw, een stichting. Maar hij voelde zich daartoe niet rijp, het paste hem niet de aandacht van de wereld te vragen met een groot gebaar. Die na hem kwamen, zouden de voltrekkers zijn van het werk, waarvan hij de fundamenten had gelegd. Zijn jongens, die de burgerschool in de stad bezochten, zijn dochter, een mooi meisje, dat in stille toewijding haar moeder volkomen gelijk was, waren zijn erfgenamen in meer dan één opzicht. Naar alle schijn zouden zij zijn sinds jaren gespannen verwachtingen niet teleurstellen. Zij onderscheidden zich van alle jonge mensen, die Bauer kende, door hun afkeer van overbodige woorden, door een levenslust, die niet naar het uitbundige haakte, maar naar concentratie in ernstig werk. Toch verschilden zij onderling sterk, en hun concentratie belette niet dat zij dol waren op sport- en kunstbeoefening. Tot zijn verbazing moest Bauer constateren, dat zijn jongste twee kinderen een uitgesproken talent voor de schilderkunst aan de dag legden. Nu hij hun karakter meende te kennen, maakte hij zich daarover niet meer ongerust. Te vaak had Blom hem verzekerd, dat kunstenaarschap en een degelijke levenswandel elkander niet hoefden uit te sluiten, al kwamen er ook andere gevallen voor. Bauer wist dit laatste maar al te goed. Meiling was niet lang na het bewuste gesprek uit Stormoord vertrokken. Sindsdien had Bauer dikwijls confraters van hem ontmoet, ter gelegenheid van de exposities in het badhotel. Blom, de alwetende, lokte de schilders naar Stormoord. Hij bewerkte, dat Bauer zich het lot van deze mensen, voor het merendeel arme drommels, aantrok door een expositieruimte voor hen te vinden en niet minder door aankoop van hun werk. Zo werd de fabrikant bijna tegen wil en dank een maecenas, die in al zijn kamers moderne schilderijen had hangen. Ofschoon hij voor de gebreken van dit vrijgevochten volkje nu evenmin blind was als vroeger, begreep

147