Dorp in de branding

viel niet ver van de stam. Van de zoon van een Bauer kon men rare dingen verwachten. Maar het bleef niettemin een onverklaarbaar feit, dat vrome en ondanks alles achtenswaardige mensen als het echtpaar Bauer, hun kind niet uit de handen van zo’n kerel hielden. Toen Koos hem het geklets overbracht, fronste Jan Bauer het voorhoofd. Hij dacht niet aan de vunsheden, waarop de dorpse achterklap doelde. Hij zag andere gevaren. Had God hem kinderen geschonken, opdat hij hen een geestelijke wildernis zou zien ingaan? Moest dit het andere, het betere leven zijn, dat hij zich voor hen had voorgesteld? Niet de dienst van de Allerhoogste op de wegen, die sinds eeuwen waren afgebakend, strijdend en ootmoedig, maar een dwepend zich toeleggen op het maken van ijdele versierselen en daarin de zin van het leven zoeken. Want ijdelheid was alles, wat niet recht naar het hart van God ging. Ijdelheid was het gebaar, dat de zuivere, simpele arbeid versmaadde, terwille van iets dat hoger heette. Alsof er iets ging boven het staan in de wereld, sterk en eenvoudig!

Koos, die deze bezwaren niet volkomen deelde, maar andere zag, poogde de kleine Henk te troosten. Later zou hij vrij zijn, mogen kiezen, maar niet nu... De dokter wierp zijn gewicht in de schaal. Hij stond in voor de hoogheid van Meilings karakter. En bovendien had deze de jongen niet naar zich toegelokt, het kind was uit eigen beweging gegaan. Waren zij dezelfde mensen, die eenmaal alle dorpslaster hooghartig hadden getrotseerd? Herinnerden zij zich nog het lage gepraat, de smerige brieven?

‘Dit is iets anders/ zei Bauer. ‘Dit kun je niet begrijpen. Het betreft mezelf niet, m’n kind staat op het spel. Zolang ik de kracht heb. zal ik niet dulden, dat een van mijn kinderen een weg opgaat, die ik niet verkies/

‘Bauer/ zei de arts, ‘ik ben maar een heiden en mag misschien niet meepraten in zaken van rechtgelovigheid. Maar nu ben je er mijns inziens toch een heel eind naast. Sinds wanneer is het verboden, God te eren door Zijn schepping af te beelden? Heeft niet juist het geloof de grootste kunstwerken geïnspireerd?’

‘Mogelijk. Maar niet bij kinderen van 9 jaar. Die moeten knikkeren en tollen, maar geen dingen doen, waarvoor ze nog te jong zijn.’

136