Dorp in de branding

zijn bittere teleurstelling.

‘Zo’n groot zakenman en zo’n wilde dromer!’ zei ze. ‘Je vindt het erg, dat de mensen je niet kennen? Heb jij van jouw kant wel moeite gedaan, om ze te leren kennen?’

‘Dit was een poging!’

‘Een tamelijk omslachtige. Kijk je ze wel eens aan, let je op hun doen en laten? Ken je hun ogen, hun huid, hun kleren?’ ‘Van tachtig man?’

‘Ja, van tachtig man! Dat zou kunnen, maar dan zou je niet Jan Bauer zijn, maar ik weet niet welke vaderlijke figuur. En in zekere zin is het toch ook een compliment, dat ze niet bij je komen. Als er ernstige dingen waren, zouden ze over alle bezwaren heenstappen. Nu vinden ze het blijkbaar niet de moeite waard.’

‘Help me!’ zei hij, op zo hopeloze toon, dat ze hevig schrok. Hij was in zijn stoel neergevallen, zijn handen, zijn grote werkershanden, verbleekt door het herenleven van de laatste tijd, lagen slap op de leuningen. Ze nam die beide handen en hield ze vast in de hare. ‘Het gaat niet. Ik had beter m’n kleine bakkerij kunnen houden. De mensen willen niets van me weten.’ ^cZe houden meer van je dan je denkt.’

‘M’n eigen kinderen kennen me niet. Ik weet niet met ze om te gaan.’

‘Jij bent hun enige, goeie, beste vader! Ze aanbidden je, maar je ziet het niet!’

Ze praatten lang over een nieuwe levenswijze. Bauer moest zich inleven in zijn nieuwe milieu. Hoog stond hij op de maatschappelijke ladder, zo hoog dat hij de eenzaamheid niet meer aan kon. Als kleine burger kon men vergeten leven. Dat ging niet meer. Te veel ogen waren op hem gevestigd. Een houding, een levensstijl...

Koos, die nu mevrouw was en meesteres van drie man huispersoneel, maakte plannen. Om beurten noodde zij de chefs met hun vrouwen. Het verbaasde haar, zo goed als Jan zich gedroeg. Ging hij trouwens niet ook in zijn zakenleven met allerlei, dikwijls vooraanstaande, mensen om? Het was zijn onbeteugelbaar verlangen naar het volmaakte, dat hem telkens weer parten speelde.

Na ieder bezoek verklaarde hij, dat hij zich had verveeld. Uitstekende mensen waren het allemaal, maar hij kon hen

131