Dorp in de branding

dingen waren ingewikkelder geworden. Men kon gemakkelijk zeggen, dat het grote bedrijf moest lopen als een machinerie. Maar op alle plaatsen stonden mensen, onberekenbare schepselen. Karakterbotsingen, grieven en klachten konden niet uitblijven. Aanvankelijk had hij alles aan de chefs overgelaten. Ieder moest voor zijn afdeling zorgen, hij kon zich niet met bijzonderheden bemoeien. Later, toen hij zijn nieuwe positie beter kon overzien, liet hij dit standpunt varen. De chefs waren bekwame mannen, althans in hun vak. Waar het de mensen gold, wilde hijzelf het laatste woord hebben.

Bauer liet bekend maken, dat bij een geschil, van welke aard ook, ieder lid van het personeel een beroep op hem kon doen. Wekelijks stelde hij een uur, zo nodig meer, daarvoor beschikbaar.

Wat stond hem voor ogen? Een patriarchale gemeenschap? Dan beschaamde de practijk zijn verwachtingen. Niemand wendde zich tot hem. Eerst schreef hij dit toe aan de goede gang van zaken. Op den duur moest hij wel inzien, dat er onzichtbare muren bestonden, die het lagere personeel beletten tot hem te komen. De mensen kenden hem nauwelijks. Hij was voor hen een meneer met een nors gezicht, die hier alles te zeggen had en dat demonstreerde door bijna niets te zeggen. Alleen de oude getrouwen wisten wie hij was, maar zelfs hun houding was veranderd in het nieuwe bedrijf. In een bespreking met zijn chefs sneed Bauer het onderwerp eindelijk aan. ‘De heren kennen mijn beschikking inzake klachten van het personeel. Dat is geen wantrouwen tegenover uw beleid. Vergissen is menselijk. Ik streef er naar, elke onrechtvaardigheid te voorkomen. Maar ik zie niemand verschijnen.’

De chefs zwegen. Zij streelden zich de kin of zaten met een potlood te spelen.

^cHeeft iemand van u bezwaren en daar misschien met het personeel over gesproken?’

Dammers, de oudste en ervarenste, nam het woord. Hij was een man met dictatoriale neigingen, maar niet zonder menselijkheid.

‘Ik geloof, meneer Bauer, dat uw beschikking niet juist is.’ ‘Dat had u me dan kunnen zeggen!’

^cEr is me niets gevraagd. En al schroom ik niet om u een ongevraagd advies te geven, ik weet dat deze maatregel voor u zo

129