Dorp in de branding

volgens zijn zeggen weliswaar steenkoud welk aspect het dorp zou krijgen, maar met vurige ijver spoorde hij Bauer aan, de verslonsing van het dorp binnen de perken te houden.

Door zijn nieuwe positie, door zijn omgang met de ontwikkelde vaklui, die direct onder hem stonden, werd Bauer naar het uiterlijk langzamerhand een ander mens. Het was lang geleden, dat hij als de linkse dorpsbakker met een pet op het hoofd rondliep. Nu hij zijn werkkleding voorgoed had afgelegd en zijn handen niet meer in aanraking kwamen met het ruwe materiaal, dat in zijn zaak werd verwerkt, was hij te allen tijde en duidelijk zichtbaar de patroon. Vertegenwoordigers van allerlei firma’s bezochten hem en dongen naar zijn klandizie. Zijn faam als filantroop had zich ver buiten Stormoord verbreid. Enkelingen en deputaties van instellingen zochten hem op en zetten hun zaken uiteen. Zijn horizon werd ruimer dan ooit. Niet meer aan de rand van de wereld woonde hij, al was hij niet van woonplaats veranderd. Tal van commerciële en liefdadige besognes vervulden zijn hoofd. Hij kon niet langer in het verborgene en met enkele woorden de dingen afdoen. Hij moest beslissingen nemen, die overleg, besprekingen en tijd vereisten.

Het kon niet anders, of ook op zijn gezinsleven was dit alles van invloed. De oude, donkere woning was nodig voor het bedrijf. Toen hij eenmaal tot dit inzicht was gekomen, lag het voor de hand, dat hij deed wat zovele dorpsgenoten al voor hem hadden gedaan: een nieuw huis betrekken. Wie maar kon, zocht de zeekant op. De huizenrij op de duinrand groeide als een lintworm. Ondanks zijn bezwaren tegen deze ontsiering van het natuurschoon, kon Bauer de aandrang niet weerstaan, ook in het zicht van de zee te wonen. Zijn middelen stelden hem in staat, al zijn wensen te bevredigen. Maar hij schuwde nog steeds alles wat naar weelde en vertoon zweemde. Koos had echter ook haar verlangens. Haar zorgen omgaven hem nog als in de vroegste tijd. Zij sloeg hem gade, alsof hij een hulpbehoevend kind was en niet een man, die een onaantastbare plaats in de wereld had verworven. Niet te zeer liet zij zich drijven op de stroom van haar ontwaakte begeerten. Ook in haar leefde de vrees voor buitensporigheden, die tot noodlottige gevolgen zouden kunnen leiden. Voor niets ter wereld zou zij willen, dat Jan haar verweet niet meer de

125