Dorp in de branding

hol van zijn mond scheen de toegang tot een wereld van laaghartige driften. Niemand hoefde nog te twijfelen aan zijn ware aard. Men zou hem graag de rug hebben toegekeerd, maar hij was de huisbaas en schuldeiser van velen.

Bauer besprak met zijn aannemer de mogelijkheden om de uitbreiding zodanig in te richten, dat men het zonder Marcussens bezit kon stellen. De andere buren werden gepolst, maar niemand wilde iets afstaan, ook niet voor veel geld. Voor hen, als winkeliers, betekenden hun huizen de bron van hun inkomen. Het scheen, dat Bauer machteloos stond. Maar hij kreeg hulp. Tenslotte was het een groot belang, dat er werk kwam, eerst voor de bouwers, later voor de nieuwe arbeidskrachten. Alsof men de bakker algemeen welgezind was, barstte plotseling de verontwaardiging over Marcussens gedrag los. Het verleden was uitgewist, door een onverklaarbare oorzaak hief de publieke opinie Bauer op het schild als een ridder met onbevlekt blazoen. Dokter Blom ging naar het gemeentehuis en verzekerde daar, dat het krot voor de gezondheid van de bewoners en hun omgeving gevaar opleverde. Van Bork, de wethouder, inspecteerde de zaak. Zijn vakkundige blik zag direct, dat hier de spot werd gedreven met alle eisen van veiligheid en hygiëne.

De Stormoordse atmosfeer was weer bewogen als in dagen van grote strijd. Maar nu waren er geen partijen, want Mar-cussen stond alleen tegenover de anderen. Hij gaf geen kamp. Hij beloofde aan alle voorschriften te zullen voldoen. De autoriteiten hadden maar te zeggen, wat er moest worden verbeterd. De burgemeester, de wethouders, wankelaars van nature, aarzelden. Verspijk, gewaarschuwd door een instinct, misschien ook wel door bepaalde tekenen, verliet hals over kop de woning. Terwijl de heren nog aan het overleggen waren, kwam de massa in beweging. Wat zij tientallen jaren lang, krimpend onder armoede, niet had gewaagd, dat waagde zij, nu zij vleugen van een nieuwe wereld had voelen waaien. De haat was feller geworden, sinds de verkommerde zinnen het genot hadden leren kennen. Zij hunkerde naar een held, evenzeer als naar een slachtoffer. En het was betrekkelijk toevallig, dat Bauer het eerste werd, Marcussen het tweede.

Op een heldere zomeravond barstte het onweer los. Iemand moest hebben gezien, dat de oude vrek zich naar het verlaten krot begaf. Het bericht stoof door het dorp. Uit alle hoeken

119