Het feest van Hercules

was er niets dan lucht, droog, voortijlend water. De stok was verdwenen, de lamp was verdwenen en daarmee was hun taakverdeling van de baan. De ratten echter waren niet van de baan; ze bleven zich roeren en nu, vlak onder de muren van de loods, konden de mannen ze zelfs horen gillen. Er moesten overal gaten zijn waar ze doorheen snelden, de fabriek uit, de fabriek in, rondom het gebouw, over het dak - een eindeloze ren, een rondedans van waanzinnige schepsels.

Breukers hield met beide handen een van Lunsings armen vast. De schoenmaker scheen niet meer op zijn benen te kunnen staan en de uitvinder moest hem meeslepen op zijn onzekere tocht langs de muren en toen weer over het terrein, terug in de richting van het station. Lunsing kreeg de indruk dat Breukers in slaap viel; hij maakte een ronkend geluid en alle windkracht kon niet beletten dat zijn drankadem de hongerige buurman telkens in het gezicht sloeg. Achter zich hoorde Lunsing de ratten nog joelen, toen hij de deur van het chefkantoor opende en Breukers naar binnen trok. Hij zette de schoenmaker op een stoel en betastte de kneusplekken op zijn eigen lichaam. Hij kon nog lopen, ook zonder stok, tegen de wind in, telkens een stap verder van het rattenrumoer bij de loods. Ook op het spoorwegemplacement hoorde hij geen rat meer voortschieten. Er was alleen het oude, lege ritselen en ruisen in de helmbossen en het gebulder van de zee in de verte. Lunsing trok zijn schouders op en stak zijn handen in zijn jaszakken. In een van de zakken voelden zijn vingers een hard voorwerp en wat gruis. Hij viste het voorwerp op. Breukers’ horloge. Het glas was versplinterd. Het hele ding voelde gedeukt aan, het was waardeloos. Met een zwaai slingerde de uitvinder het van zich af. Breukers zou toch wel op tijd thuiskomen, want de treinen hielden zich aan de klok.

166