Het feest van Hercules

De ingang werd geflankeerd door twee stenen palen vol mosachtige aangroeisels. De burgemeester bleef staan en ook de wereld bleef staan. Er verschoof of gleed niets meer. De stilte omgaf hem als een ondoordringbare massa. Juist toen hij meende dat hij zou stikken, brak er ergens in de bomen rondom het kasteel rumoer los. De schrik bevrijdde hem uit de omklemming en joeg hem het terrein op. Hij wist wat daar gebeurde, hij beleefde het al voor de derde keer en toch overviel het hem met evenveel kracht als toen hij er voor het eerst getuige van was. Daar, achter het vervallen, schimmelige huis dat men het kasteel noemde, stoof door de boomkruinen een paard met een man erop - duidelijker nog dan de vorige keren, zonder de geringste mogelijkheid tot twijfel. Hij had zijn handen tegen zijn borst gedrukt, het was of zijn hart uit elkaar zou springen. Struikelend en strompelend ging hij verder, terwijl het rumoer afnam en verdween. Tegen een boomstam geleund bleef hij staan. Er maakte zich een vreemde zekerheid van hem meester. Hij zou die stormvlaag niet meer horen, die verschijning niet meer zien. Het kon weer gaan waaien, de bomen konden weer gaan zingen, maar in zekere zin was er voorgoed een stilte over de wereld gedaald. Er dreef een geur naar hem toe, het was de reuk van een paard. Bijna tegelijkertijd stak er een lichte wind op die de geur verdreef. Hij keerde zich om en liep terug naar het dorp. Het was nog steeds heel vroeg, de straten waren verlaten.

'Je bent vannacht op pad geweest, hè?’ zei zijn vrouw. 'Als je weer eens op je oude plaats ging slapen?’

Hij begreep niet wat ze bedoelde. Alle plaatsen waren oud. Of nieuw. Er bestond immers geen verschil meer.

126