De tweede jeugd

En zonder op haar aansporing te letten, gaat hij voort:

— Je hebt je zoolang voor me opgeofferd, veel te lang. Het wordt hoog tijd, dat je je weer vrij kan roeren. Mea culpa...

— Wel allemachtig! zegt Fie en ze kijkt hem met strenge oogen aan. Je zit je toch geen nieuwe ziekte in te praten? Het mag en het zal niet gebeuren!

En ze meent het werkelijk, terwijl ze het zegt. Maar hij begrijpt daar heelemaal niets van, hij weet nauwelijks wat hij uitspreekt, ofschoon er niets onlogisch in zijn woorden is. Hij praat en praat. Er is niets aan te doen, hij heeft zich teveel ingespannen vanmiddag, zich weer ’t heertje gevoeld. En nu is hij het slachtoffer, dat alles over zijn lippen laat vloeien, wat hij wilde verzwijgen en verstikken. Dat hij Fannie heeft ontmoet, vertelt hij echter niet. Wel dat het leven zwaar is en de liefde daarin het zwaarste. En dat hij zijn hart wil pantseren om veilig te zijn, maar wien kan dat wat schelen? Men loopt langs hem heen en stoot en schopt hem en hij kan dat niemand kwalijk nemen, integendeel. Zou men hem ontzien, dan was het zeker nog veel erger... Is er geen doorkomen aan? Wie breekt den cirkel?...

— Ach, arme jongen, zegt Fie, en tranen versmoren haar stem, wat kan ik voor je doen?

Zij beheerscht zich ook niet, doordat zij zulke ontroeringen heeft ondergaan. Maar dat zal hem niet hinderen. Hij ligt met gesloten oogen achterover in zijn stoel en zijn gezicht is vertrokken van koorts en pijn. Nu komt zeker de hardste tijd, want scherp blijft in hem het bewustzijn, dat het er om

118